Ellen Callebout heeft droevig nieuws: “Hij zal geen vijf jaar meer leven”

De leegte na Marcel bleef lang hangen

Ellen vertelt dat Marcel drie jaar geleden op Werelddierendag overleed. Die dag staat sindsdien in haar geheugen gegrift. Ze nam bewust twee jaar tijd vooraleer een nieuwe hond in huis te halen. Ze wilde eerst zelf tot rust komen, maar ook Leo moest kunnen verwerken wat er gebeurd was. “Ik wou eerst zelf bekomen, en ook onze andere hond Leo moest die tijd krijgen”, licht ze toe. Het toont hoe groot de rol van haar dieren in haar leven is.

De moeilijke gedachte over Leo

Leo is intussen duidelijk op leeftijd en dat besef kwam bij Ellen hard binnen. Voor het eerst spreekt ze het luidop uit. “Wel weet ik dat hij geen vijf jaar meer zal leven”, vertelt ze. Het is een zin die meteen blijft hangen, net omdat hij zacht maar onverbloemd klinkt.

Ze merkt hoe hij steeds vaker slaapt en minder actief wordt. Precies daarom besloot ze dat er een tweede hond moest komen. Niet als vervanging maar als stimulans. “Ik hoopte dat een andere hond hem nog wat triggerde. Anders zou hij de hele dag slapen”, legt Ellen uit.

Billie als vangnet, voor Leo én voor haarzelf

De komst van Billie heeft meerdere lagen. Ellen zegt dat het ook een vorm van zelfbescherming was. “Mocht er iets met Leo gebeuren en onze nieuwe hond Billie zou er niet zijn, ik zou in een zwart gat vallen.” Ze zegt dat een huis zonder hond iets is wat ze zich simpelweg niet kan voorstellen.

Billie geeft Leo wat extra energie én Ellen de rust dat ze niet opnieuw plots in een leegte terechtkomt. Het is een evenwicht dat werkt voor beiden.

Wat dit verhaal toont

Ellen spreekt zonder filter over ouder worden, verlies, trouw en het belang van kleine rituelen in huis. Haar woorden over Leo zijn droevig maar tegelijk liefdevol: een gezin dat zijn dieren ziet als volwaardige familie en dat elke fase, ook de moeilijke, met zachtheid probeert te dragen.