Heerlijke nostalgie: we deden het allemaal op de computer na schooltijd
Je had je vrienden net aan de schoolpoort uitgezwaaid, maar thuis ging het gesprek gewoon verder. Eerst moest je wel achter de computer zien te geraken. Daarna begon het wachten tot de juiste naam in beeld verscheen. Een geluidje kon genoeg zijn om je huiswerk even te vergeten. En voor je het wist, was het alweer tijd om af te sluiten, terwijl je nog lang niet uitgepraat was.
Thuiskomen, aanmelden en kijken wie er was
Voor heel wat jongeren hoorde MSN Messenger bij het dagelijkse leven. Schooltas neerzetten, de computer opstarten en kijken welke vrienden online waren: misschien herken je het meteen. Soms stond die computer in de woonkamer en moest je hem delen met de rest van het gezin. Een gesprek voeren betekende dan ook hopen dat niemand anders dringend achter het toetsenbord moest.
MSN Messenger verscheen in 1999 en maakte het eenvoudig om te zien welke contacten online waren. Je kon meteen een bericht sturen. Je beschikbaarheid was zichtbaar, maar je kon ook aangeven dat je afwezig was of offline lijken terwijl je toch aangemeld bleef.
Die contactenlijst was het vertrekpunt van je avond. Er hoefde niet altijd iets afgesproken of geregeld te worden. Gewoon praten was al voldoende. Over school, muziek, vrienden of iets dat tijdens de les was gebeurd: het gesprek van overdag kreeg thuis een vervolg.
Je schermnaam vertelde soms meer dan je berichten
Naast je gesprekken had je nog een manier om iets te zeggen: je schermnaam. Die hoefde niet gewoon uit je voornaam te bestaan. Je kon er woorden, symbolen of een stukje songtekst in zetten. Een hartje of een paar geheimzinnige vraagtekens konden voor je contacten genoeg zijn om zich af te vragen wat er speelde.
De persoonlijke schermnamen en gesprekken na school horen bij de herinneringen die voormalige gebruikers nog altijd ophalen. Een verliefdheid kon in je naam belanden. Na een ruzie of relatiebreuk kon diezelfde naam weer veranderen. Je liet iets van jezelf zien zonder iedereen afzonderlijk een bericht te sturen.
Ook je afbeelding, lettertype en tekstkleur maakten je chatvenster persoonlijk. Een foto van jezelf, je huisdier of je favoriete artiest gaf je profiel een eigen gezicht. Het waren kleine keuzes, maar je herkende er vrienden aan zodra een gesprek openging.
Een smiley was soms een volledig antwoord
Een chatbericht bestond lang niet altijd uit gewone tekst. Een lachend gezichtje, een knipoog of een huilende smiley kon duidelijk maken hoe je iets bedoelde. Dat was handig wanneer een grap zonder stem of gezichtsuitdrukking anders nogal streng overkwam.
De emoticons van MSN Messenger werkten onder meer met korte tekencombinaties. Met :-D verscheen een breed lachend gezichtje en met (H) een gezichtje met zonnebril. Vanaf MSN Messenger 6.0 waren er ook bewegende emoticons.
Je kon bovendien eigen afbeeldingen als emoticon gebruiken. Daardoor kreeg een gesprek soms een heel eigen stijl. Wat voor buitenstaanders een verzameling plaatjes leek, kon voor twee vrienden gewoon een begrijpelijk antwoord zijn.
Even aandacht vragen met een trillend venster
En dan was er de nudge, vaak herinnerd als de trilfunctie. Daarmee liet je het gespreksvenster van de ander schudden en klonk er een geluid. Een subtiele manier om aandacht te vragen was het nauwelijks, maar herkenbaar is het nog steeds.
De nudge en bewegende winks kwamen bij de uitbreiding naar MSN Messenger 7.0. Met een wink kon een animatie, inclusief geluid, over het chatvenster van je contact verschijnen. Het gesprek bleef dus niet altijd netjes binnen een paar regels tekst.
Misschien herinner je vooral het aanmelden, een bepaalde schermnaam of dat ene geluidje. Misschien denk je aan de gezinscomputer en iemand die riep dat je nu echt moest stoppen. MSN was voor veel gebruikers een plek waar je na school opnieuw bij je vrienden aanschoof. Alleen zat iedereen ondertussen thuis, met de handen op het toetsenbord.
Gerelateerde artikelen
Recente artikelen
