Bedrijven dreigen vertrouwde krachten te verliezen door een nieuwe leeftijdsgrens

Afbeelding bron: pexels

Voor een druk weekend grijpt een werkgever soms terug naar iemand die de zaak al kent. Die medewerker kan evengoed dertig, veertig of vijftig zijn en daarnaast studeren. De federale regering bespreekt nu een leeftijdsgrens voor het statuut waaronder zulke medewerkers werken. Voor sommige bedrijven kan dat gevolgen hebben voor hun planning en loonkosten. Hoe zwaar het doorweegt, hangt vooral af van wie er vandaag op hun uurrooster staat.

Waarom mag iemand van vijftig vandaag nog als jobstudent werken?

Voor een studentenovereenkomst geldt in principe geen wettelijke maximumleeftijd. Ook iemand van veertig of vijftig kan dus als jobstudent werken als studeren zijn hoofdactiviteit is en de job daaraan ondergeschikt blijft. Een inschrijving voor een opleiding volstaat op zichzelf niet. Per geval telt de feitelijke situatie. Een werknemer die naast zijn gewone job een opleiding volgt, krijgt daardoor niet automatisch het hoofdstatuut van student.

De regering bekijkt een grens van 28 à 30 jaar

In het federale overleg ligt een maximumleeftijd van 28 à 30 jaar op tafel. Regeringspartij CD&V vermoedt dat het voordelige statuut soms wordt gebruikt door mensen voor wie studeren in de praktijk geen hoofdactiviteit is. In 2025 werkten ruim 7.500 mensen ouder dan dertig als jobstudent. Dat cijfer geeft een idee van de groep die geraakt kan worden. Het toont niet hoeveel mensen de regels hebben overtreden. Een grens van 28 jaar zou bovendien ook een deel van de mensen raken die in die telling buiten beeld blijven.

De mogelijke hervorming van de studentenjobs zit nog in de bespreking. De precieze leeftijdsgrens en ingangsdatum liggen nog niet vast. Voor een werkgever maakt ook de uitwerking uit, bijvoorbeeld of er een overgangsregeling komt voor mensen die al als jobstudent aan de slag zijn.

Gaan bedrijven de leeftijdsgrens voelen?

Vooral bedrijven die geregeld oudere jobstudenten inplannen, kunnen het verschil merken. Denk aan een horecazaak of winkel die voor weekenddiensten rekent op iemand die al zelfstandig kan meedraaien. Valt die persoon buiten het studentenstatuut, dan kan de werkgever die medewerker nog altijd een gewone arbeidsovereenkomst aanbieden. Bij eenzelfde brutoloon kunnen de werkgeverskosten dan hoger uitvallen. Schakelt het bedrijf iemand anders in, dan moet het opnieuw tijd vrijmaken om die persoon in te werken.

Binnen het jaarlijkse pakket van 650 uur betaalt een werkgever onder de geldende voorwaarden een solidariteitsbijdrage van 5,42 procent op het brutoloon. Dat komt bij 1.000 euro brutoloon neer op 54,20 euro aan werkgeversbijdrage binnen die regeling. Bij een gewoon contract spelen de reguliere werkgeversbijdragen en eventuele verminderingen mee. Hoeveel duurder een concrete aanwerving wordt, verschilt daardoor per werkgever.

Een bedrijf dat vooral studenten onder de besproken leeftijd inzet, hoeft door de grens zelf weinig aan zijn planning te veranderen. De nationale telling zegt intussen weinig over de hinder in een individuele zaak. Een paar werknemers kunnen er samen een groot deel van de moeilijk in te vullen weekenduren opnemen. Net daar kan een leeftijdsgrens voelbaar zijn, ook al gaat het landelijk om een beperkte groep.