Vrouw van Belg in peloton: “Bereid een overwinning te laten schieten, maar niet zijn leven”

Tien jaar later nog altijd dichtbij

Op 28 maart was het precies tien jaar geleden dat Antoine Demoitié op 25-jarige leeftijd overleed. De Belgische renner kwam tijdens Gent-Wevelgem ten val en werd vervolgens aangereden door een motard. Demoitié en Collinge waren pas getrouwd en hadden nog een leven vol plannen voor zich.

Vandaag woont Collinge in Ronse samen met Louis Vervaeke en hun kinderen Augustin en Célestine. Vervaeke werd haar tweede grote liefde. Tegenover HUMO vertelt ze dat ze nooit heeft gedacht dat een relatie met opnieuw een wielrenner te riskant zou zijn.

Het verlies van anderen raakt haar opnieuw

De dood van Demoitié is voor Collinge niet alleen een herinnering aan het verleden. Wanneer opnieuw een wielrenner om het leven komt, wordt de oude pijn opnieuw voelbaar.

“Véél te veel. En elke keer haalt het me uit balans”, vertelt Collinge aan HUMO. Ze verwijst onder meer naar Bjorg Lambrecht en Michael Goolaerts. Toen Goolaerts tijdens Parijs-Roubaix overleed, zat Vervaeke op hoogtestage. Hij belde haar meteen omdat hij wist dat het nieuws zwaar zou binnenkomen.

Collinge zocht toen de Mont Sant Miquel op, een plek waar ze vaker naartoe ging wanneer ze behoefte had aan rust. Daar kwamen de emoties volledig los. “Ik ben met al mijn krachten omhoog geklauterd en heb op de top zo hard staan huilen en schreeuwen dat er toeristen kwamen kijken wat er aan de hand was”, vertelt ze.

Meer angst tijdens training

Opvallend genoeg maakt Collinge zich vandaag meer zorgen wanneer Vervaeke gaat trainen dan wanneer hij een wedstrijd rijdt. Het dagelijkse verkeer vormt volgens haar een minstens even groot gevaar.

“Ik heb veel meer stress als Louis gaat trainen dan als hij aan een wedstrijd deelneemt”, zegt ze. Ook het recente overlijden van de jonge Milan Bral in Ronse heeft haar diep geraakt. Hoewel ze hem niet persoonlijk kende, denkt ze aan zijn familie en het verdriet dat zij moet verwerken.

Ook voor haar kinderen speelt die angst mee. Zoon Augustin is amper vier jaar oud, maar volgens Collinge nu al volledig bezeten door fietsen. Zelf zou ze hem later liever niet zien koersen.

Vervaeke kiest bewust voor veiligheid

Vervaeke deelt de bezorgdheid van zijn partner. Volgens Collinge wordt hij steeds bozer wanneer veiligheid in het wielrennen in het gedrang komt. Sinds hij vader werd, is zijn houding volgens haar bovendien veranderd. “Louis remt sowieso, zelfs als dat zijn carrière in de weg staat. Hij is bereid een overwinning te laten schieten, maar niet zijn leven”, stelt Collinge.

Dat maakt veiligheid voor het gezin Vervaeke-Collinge tot veel meer dan een discussie over wielrennen. Het gaat over thuiskomen. Over kinderen die wachten. En over de wetenschap dat één moment genoeg kan zijn om een heel leven te veranderen.