Theo Francken haalt scherp uit na rellen: "Escalatie, wat dan? Een burgeroorlog?"

Theo Francken verdedigt hardere aanpak na rellen

De minister van Defensie grijpt in zijn bericht terug naar de onlusten in Frankrijk en Brussel. Zijn frustratie richt zich vooral op de reacties op zijn pleidooi voor een kordater optreden. Francken vindt dat er te veel bezwaren worden opgeworpen tegen zijn voorstellen, terwijl de gevolgen van geweld en plunderingen voor burgers blijven doorwegen.

Over criminologen schrijft hij dat forser optreden niet zou mogen omdat geweld tegen geweld “zorgt enkel voor escalatie”. Daarna voegt hij er een bijtende vraag aan toe: “Wat er nog te escaleren valt na dit weekend? Een burgeroorlog?” Met die formulering zet hij zijn ongeduld kracht bij. Het is een retorische vraag in zijn politieke betoog, geen aankondiging of vaststelling dat een burgeroorlog dreigt.

Ook kranten en politieke tegenstanders krijgen kritiek

Francken haalt vervolgens uit naar de manier waarop zijn uitspraken over migratie worden besproken. Hij noemt “decennialange ongecontroleerde massamigratie” als mogelijke oorzaak van de rellen en verwijt Le Soir dat die uitspraak niet aanvaard wordt. Daarmee herhaalt hij zijn eigen politieke verklaring voor het geweld. Zijn Facebookbericht levert op zichzelf geen bewijs voor een oorzakelijk verband tussen migratie en de concrete vernielingen.

Ook De Morgen krijgt een sneer. Francken schrijft dat de krant in zijn gedachten zou kijken en hem de wens toedicht om een “Theo-korps” op te richten. Hij presenteert die kritiek als een voorbeeld van hoe zijn voorstel wordt verdacht gemaakt. Daarnaast zegt hij dat hij voor de Brusselse PS een “racist” is die moet zwijgen. Dat zijn zijn beschrijvingen van de tegenreacties, geen afzonderlijk vastgestelde citaten van alle betrokkenen.

Wat bedoelt hij met een rijkswacht 2.0?

Achter de scherpe woorden zit een voorstel dat Francken eerder al naar voren schoof. Zijn pleidooi voor een rijkswacht 2.0 draait om een versterkte eenheid die snel kan worden ingezet bij zware rellen, vandalisme en extreem geweld tegen agenten. Militaire opleiding en een betere samenwerking moeten daarbij extra ondersteuning bieden.

Dat is een beleidsvoorstel, geen mededeling dat zo’n nieuw korps al operationeel is. Voor bewoners blijft de praktische vraag wat een andere organisatie zou opleveren: sneller ingrijpen, betere bescherming en minder schade. De naam van een eenheid vertelt op zichzelf nog niet hoe die doelen bereikt zouden worden.

In zijn Facebooktekst reageert Francken fel op de afwijzing van dat idee. Hij verwijst naar de Brusselse burgemeester en gebruikt voor een andere criticus de omschrijving “het orakel van Leive”. Zijn boodschap is duidelijk: hij vindt dat zijn vraag naar een hardere aanpak te gemakkelijk wordt weggezet als onzin.

Francken verwijst naar steun van 82 procent

Het emotionele zwaartepunt van zijn bericht ligt bij wat hij “de gewone man in de straat” noemt. “Wel, die is er helemaal klaar mee en steunt met 82% de hardere aanpak”, schrijft hij. Daarmee plaatst hij de publieke frustratie tegenover de bezwaren van politici, deskundigen en opiniemakers.

Bij dat percentage is wel context nodig. In de aangeleverde tekst staan geen onderzoeksgegevens, steekproef of vraagstelling. Het cijfer kan daardoor niet zomaar worden gelezen als een representatieve uitspraak over de volledige bevolking. Een lezersstemming en een representatieve bevolkingspeiling zijn immers verschillende dingen.

Voor handelaars gaat het om hun dagelijkse veiligheid

Ondertussen zijn de gevolgen van de onrust zichtbaar in Brussel. Verschillende winkels beschermen hun ramen met houten panelen na eerdere plunderingen en vernielingen. Sommige handelaars nemen extra veiligheidsmaatregelen uit vrees voor nieuwe incidenten. Voor hen gaat het debat dus ook over hun zaak, hun medewerkers en de mogelijkheid om normaal te blijven werken.

Francken sluit zijn bericht af met sarcasme: “Maar tja, wat heeft die te koeken, hè, want ‘tout va très bien, Madame la Marquise.’” Daarmee suggereert hij dat de zorgen van burgers onvoldoende worden gehoord.