Iedereen gooit het mee in de groene container maar het mag niet

De fruitsticker hoort niet in de gft-container

Het stickertje op een appel, banaan, peer of ander stuk fruit hoort bij het restafval. De schil mag bij het gft, maar de sticker moet er eerst af. Dat onderscheid is gemakkelijk te missen wanneer je tijdens het koken snel fruit schilt of na het ontbijt een bananenschil weggooit.

Fruitstickers staan in de sorteerregels voor groente-, fruit- en tuinafval uitdrukkelijk bij de materialen die niet toegelaten zijn. Het gaat dus niet om de vraag of het fruit biologisch geteeld is, waar het vandaan komt of hoe groot de sticker is. Een fruitsticker hoort afzonderlijk bij het restafval.

Wat op fruit kleeft, is niet automatisch composteerbaar

De verwarring is begrijpelijk. De sticker zit rechtstreeks op een voedingsmiddel en lijkt onderdeel van iets natuurlijks te zijn. Toch zegt de plaats waarop hij kleeft niets over de manier waarop hij als afval verwerkt moet worden. De schil en het etiket zijn verschillende materialen.

Fruitstickers kunnen uit kunststof bestaan. Dat materiaal breekt niet op dezelfde manier af als de fruitresten waaraan het vastzit. Terwijl een schil tijdens de verwerking wordt afgebroken, kan de sticker achterblijven. Een klein formaat maakt het materiaal niet geschikt voor compostering.

De uitleg over fruitstickers in compost vermeldt daarom dat ze zowel uit de gft-container als van de composthoop geweerd moeten worden. Het probleem verhuist dus mee wanneer je de schil thuis composteert in plaats van ze mee te geven met de ophaling.

Ook een papierachtig etiket mag er niet zomaar bij

Op het zicht bepalen waaruit een sticker precies bestaat, is niet betrouwbaar. Sommige etiketten ogen papierachtig, andere voelen gladder aan. Dat uiterlijk geeft onvoldoende zekerheid over hun samenstelling of geschiktheid voor de verwerking van gft.

Ook composteerbare en niet-composteerbare exemplaren zijn niet eenvoudig met het blote oog van elkaar te onderscheiden. Daarom blijft de praktische sorteerregel duidelijk: haal de fruitsticker van de schil en doe hem bij het restafval. Je hoeft daarvoor niet bij elk stuk fruit het materiaal te proberen analyseren.

Dat geldt eveneens als de sticker op het deel van de appel zit dat je wegsnijdt. Het stukje fruit mag bij het keukenafval, maar het etiket blijft een afzonderlijk stukje afval. De combinatie wordt niet toegelaten doordat het grootste deel ervan wel organisch is.

De schil zelf blijft welkom bij het gft

Voor de fruitresten verandert er niets. Appelschillen, bananenschillen en andere fruitresten mogen bij het gft. Ook pitten en notendoppen staan bij de toegelaten materialen. Het is dus niet nodig om de hele schil bij het restafval te gooien omdat er een sticker op zat.

De sorteerwijzer voor fruitresten maakt dat onderscheid expliciet: fruitresten horen bij de toegelaten inhoud, fruitstickers bij de uitgesloten materialen. Hetzelfde product levert daarmee twee kleine afvalstromen op die afzonderlijk verwerkt moeten worden.

Waarom dat kleine verschil ertoe doet

Van ingezameld gft kan compost worden gemaakt. Afhankelijk van de verwerking kan het ook worden gebruikt voor de productie van biogas. De bedoeling is om organische resten opnieuw nuttig in te zetten. Niet-afbreekbare materialen horen niet in die biologische kringloop.

Voor deze sorteerregel maakt het weinig uit hoeveel tekst of welk merklogo op de sticker staat. Ook een bijna onzichtbaar etiketje blijft iets anders dan de vrucht. Het herkenbare onderscheid zit daarom al aan de keukentafel: de schil bij het gft, het stickertje bij het restafval.