30 jaar geleden werden An en Eefje ontvoerd door Marc Dutroux: een reconstructie

Op dinsdag 22 augustus 1995 genoten An (17) en Eefje (19) van een vakantie met hun toneelgroep Harlekijn in Westende. Die avond woonden ze een hypnoseshow bij in het casino van Blankenberge. Na afloop misten ze hun laatste tram richting verblijfplaats. De kusttram bracht hen nog tot in Oostende, maar hoe ze de rest van de weg wilden afleggen, blijft tot op vandaag een open vraag.

Lees ook: Leerlingenbegeleider de cel in: “Ik wil de nieuwe Dutroux worden”

Ontvoering en gruwel

Iets buiten het stadscentrum van Oostende werden de meisjes opgepikt door Marc Dutroux en zijn handlanger Michel Lelièvre. Ze werden verdoofd en ontvoerd naar Marcinelle, waar ze opgesloten, misbruikt en uiteindelijk levend begraven werden onder een loods in Jumet. Pas op 3 september 1996 werden hun lichamen teruggevonden. De onthulling van deze feiten veroorzaakte een ongeziene schokgolf in België.

Lees ook: Komt Marc Dutroux ooit vrij? "Ik wil hem in huis nemen, zeker"

De impact op de nabestaanden

Paul Marchal, vader van An, blikt terug in een interview met De Zondag. “Ook al is het zo lang geleden, de wonde zal nooit helen. Je kind verliezen, dat voelt onnatuurlijk aan.” Hij vertelt hoe An nog steeds een centrale plaats inneemt in hun leven: “We hebben zelfs lang letterlijk een lege stoel aan tafel gezet. Voor An, want ze moest erbij zijn. Eigenlijk is ze altijd en overal bij ons.”

Het proces en de Witte Mars

Het assisenproces in Aarlen in 2004 leidde tot levenslange opsluiting voor Dutroux. Michelle Martin kreeg 30 jaar, Lelièvre 25 en Nihoul 5 jaar cel. Paul Marchal noemt het “gerechtigheid”: “Vooral omdat een volksjury zich over de zaak kon buigen.” De Witte Mars in oktober 1996, waarbij 300.000 mensen protesteerden tegen het falende gerecht, noemt hij “een van de mooiste dagen van mijn leven. Omdat ik er de solidariteit en warmte van het hele land heb gevoeld.”

Lees ook: Vader van vermoorde Julie heeft niet mis te verstane boodschap voor Marc Dutroux

Herinnering en hoop

Dertig jaar later blijft de pijn voelbaar, maar ook de herinnering levend. “Soms zeg ik haar dat ze niet voor niets is gestorven, want er zijn sindsdien ook veel zaken ten goede veranderd,” aldus Marchal. Hij verwijst naar de oprichting van Child Focus en de hervorming van de politie. “Wat we wél weten, is dat ze uitgegroeid zou zijn tot een fantastische vrouw, mama en tante. An was maar zeventien jaar bij ons, maar het waren zeventien práchtige jaren.”