Dit wist je niet over garantie: de meeste Belgen kennen dit belangrijke recht niet

Je hebt geen doos nodig voor garantie

Heb je de verpakking van je nieuwe toestel weggegooid? Dan hoef je niet meteen te vrezen dat je garantie verdwenen is. Een originele verpakking is namelijk geen voorwaarde om een beroep te kunnen doen op de wettelijke garantie.

Volgens de FOD Economie moet je wel kunnen aantonen dat je het product bij de betrokken verkoper hebt gekocht. Een factuur of een kopie daarvan kan daarvoor volstaan.

Dat is belangrijk, want veel consumenten bewaren de doos van een televisie, smartphone, keukenapparaat of ander product niet jarenlang. Wanneer er later een defect optreedt, kan de verkoper zich dus niet zomaar verschuilen achter het ontbreken van de oorspronkelijke verpakking.

De wettelijke garantie is bovendien niet hetzelfde als een commerciële garantie die een winkel of fabrikant extra aanbiedt. De wettelijke garantie is verplicht en gratis.

Ook tijdens solden heb je garantie

Een andere misvatting heeft te maken met solden. Een product dat tijdens een kortingsperiode wordt gekocht, valt niet plots buiten de wettelijke garantie.

De FOD Economie benadrukt dat de wettelijke garantie ook geldt voor consumptiegoederen die een professionele verkoper tijdens de solden aan een consument verkoopt. De prijs die je betaalt, verandert dat principe niet.

Er is wel een belangrijk onderscheid. Garantie heeft betrekking op een product dat niet aan de verwachtingen voldoet omdat er een gebrek is. Het is iets anders dan een artikel gewoon willen terugbrengen omdat je achteraf van gedachten bent veranderd.

Voor een product zonder gebrek kunnen bij een aankoop in een winkel andere voorwaarden gelden. Een soldenartikel kopen betekent dus niet automatisch dat je het later zomaar kunt omruilen.

Twee jaar garantie is niet hetzelfde als een extra garantie

De wettelijke garantie duurt in principe twee jaar vanaf de aankoopdatum. Voor tweedehandsproducten kan de termijn onder voorwaarden worden ingekort tot één jaar, maar de verkoper moet dat duidelijk meedelen.

Daarnaast bestaan er commerciële garanties. Die zijn niet verplicht en kunnen betalend zijn. Ze kunnen bijvoorbeeld een langere periode aanbieden of bijkomende gebreken dekken.

Daarom is het volgens de FOD Economie verstandig om na te gaan wat zo'n extra garantie daadwerkelijk toevoegt. Je betaalt er immers mogelijk voor terwijl je voor een deel van de bescherming sowieso al recht hebt op wettelijke garantie.

De verkoper is verantwoordelijk

Nog een belangrijk detail: voor de wettelijke garantie moet je in eerste instantie bij de verkoper zijn. De verantwoordelijkheid ligt dus niet automatisch bij de fabrikant.

Is het product binnen de garantietermijn defect? Dan kun je eerst een herstelling of vervanging vragen. Wanneer dat onmogelijk is of de kosten voor de verkoper buitensporig zijn, kun je onder bepaalde voorwaarden een prijsvermindering of terugbetaling vragen.

En wat als de verkoper failliet gaat? Dan is het verhaal ingewikkelder. Je wordt in principe schuldeiser in het faillissement en het is niet zeker dat je de kosten of herstelling terugkrijgt. De FOD Economie raadt aan ook na te gaan of de fabrikant een commerciële garantie aanbiedt.

De cijfers tonen bovendien dat consumenten deze regels hard nodig hebben. De Economische Inspectie van de FOD Economie registreerde in 2025 994 garantiedossiers, tegenover 658 in 2024. In 2026 stond de teller op het moment van de publicatie al op 1.141 meldingen.

Wie dus denkt dat garantie alleen betekent dat je met een defect product en de originele doos naar de winkel moet terugkeren, heeft het mis. De regels bieden consumenten duidelijk meer bescherming dan velen beseffen.